درباره‌ی سندروم دامپینک بیشتر بدانید

پاتوفیزیولوژی

🔸 پاسخ فیزیولوژیک پیچیده‌ای که به تخلیه سریع محتویات معده به دئودنوم داده می‌شود.

 

اتیولوژی
🔹 این بیماری اغلب پس از جراحی‌هایی رخ می‌دهد که اجازه‌ی ورود حجم بالایی از مایعات و غذای تغلیظ شده را به روده باریک می‌دهد. انواع خفیف‌تر این سندروم در افراد عادی با ورود دوزهای بالای گلوکز به ژژنوم اتفاق می‌افتد. از علل دیگر این بیماری می‌توان به گاسترکتومی جزئی یا کلی، دستکاری پیلور، پس از جراحی واگوتومی و یا برخی روندهای بای پس معده که به‌منظور کاهش چاقی انجام می‌شوند را نام برد.


علائم و تشخیص

🔸 علائم این سندروم در سه فاز (زودرس، میانی و نهایی) خود را نشان می‌دهند؛
✔️ فاز زودرس: در این مرحله بیمار احساس پری و تهوع را ۱۰ تا ۳۰ دقیقه بعد از صرف غذا تجربه می‌کند. علت این رخداد تخلیه سریع مایعات غلیظ از معده به روده و همچنین شیفت مایعات از گردش خون به داخل روده است. همچنین این بیماران کاهش پایداری عروق محیطی و پرخونی عروق را نیز تجربه کنند.
✔️ فاز میانی: زمان وقوع این مرحله ۲۰ دقیقه تا یک ساعت پس از صرف غذا است؛ که همراه با نفخ، دردهای شکمی و اسهال شدید است. این علائم بیشتر مربوط به سوء جذب کربوهیدرات‌ها و دیگر مواد غذایی است.
✔️ فاز نهایی: این مرحله نیز ۳-۱ ساعت بعد از خوردن غذا مشاهده می‌شود و با بروز علائم هیپوگلیسمی واکنشی، همراه است. علاوه بر این، در این مرحله فرد گرگرفتگی، افزایش ضربان قلب، تعرق و احساس غشی را نیز تجربه می‌کند؛ حتی ممکن است دچار استرس، ضعف، لرز و گرسنگی شود و توانایی تمرکز وی نیز کاهش یابد. بروز این علائم به سبب انتقال سریع، هیدرولیز و جذب سریع کربوهیدرات‌ها و به دنبال آن افزایش سریع انسولین و افت شدید قند خون رخ می‌دهد.


توصیه‌های تغذیه‌ای

🔸 مداخلات پزشکی شامل ایجاد تغییراتی در رژیم غذایی فرد مبتلا به این سندروم است. با وجود این تغییرات رژیمی در ۵-۳ درصد بیماران علائم دامپینگ همچنان رخ می‌دهد؛ در این بیماران معمولاً دارو درمانی به ‌منظور کاهش سرعت تخلیه معده و کاهش ترانزیت غذا استفاده می‌شود.
🔹 مبتلایان به سندروم دامپینگ معمولاً دچار کاهش وزن و سوء تغذیه می‌شوند؛ زیرا به علت ترس و نگرانی ناشی از بروز علائم به‌طور ارادی یا غیرارادی حجم غذای دریافتی خود را کاهش می‌دهند؛ همچنین اسهال ناشی از افزایش فعالیت‌های روده، سیری زودرس و بی‌اشتهایی و همچنین سوء جذب در به وجود آمدن چنین حالاتی دخیل است.
🔸 به‌ منظور بازیابی شرایط تغذیه و بهبود وضعیت بیمار باید درمان تغذیه‌ای هر چه سریع‌تر صورت بگیرد. همان‌طور که می دانیم پروتئین‌ها و چربی‌ها هیدرولیزشان دیرتر است و بهتر تحمل می‌شوند. از طرفی کربوهیدرات‌های ساده‌ای مثل لاکتوز، سوکروز و دکستروز سریعاً هیدرولیز می‌شوند، اما نشاسته و کربوهیدرات‌های پیچیده‌ بهتر عمل می‌کنند. همچنین مایعات نیز سریعاً وارد ژژنوم می‌شوند به همین دلیل تحملشان می‌تواند مشکل باشد.
🔹 دراز کشیدن پس از صرف غذا نیز می‌تواند از شدت علائم این سندرم بکاهد.
🔸 از موارد دیگر مؤثر در سندروم دامپینگ مکمل‌های فیبری به‌ویژه پکتین یا صمغ هستند.
🔹 عدم تحمل لاکتوز نیز یکی از مشکلات بیمارانی است که جراحی گاسترکتومی داشته‌اند. مقادیر کم در حد ۶ گرم در هر وعده می‌تواند برای این بیماران قابل ‌تحمل باشد. همچنین لبنیاتی مثل ماست یا پنیر تحملش برای این دسته از بیماران راحت‌تر است. شیرهای غیر لبنی نیز مفید است؛ اما در نهایت این افراد با مشکل کمبود مواد مغذی محتوی این مواد غذایی مواجه می‌شوند؛ در این شرایط مکمل‌ ها، ویتامین D، کلسیم و همچنین لاکتوز مصنوعی می‌توانند برایشان موثر واقع شود.


🔸 توصیه‌های اولیه و مفید برای سندروم دامپینگ:
• صرف وعده‌ های کوچک و مکرر مواد غذایی
• مصرف کمتر مواد غذایی مایع
• مصرف کم مایعات همراه با غذا
• مصرف کم قندهای ساده
• استفاده‌ی بیشتر کربوهیدرات ‌های پیچیده
• دریافت فیبرهای محلول بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *